แปล สวดแจง -พระสูตร - แปลทั้งโดยอรรถและโดยยกศัพท์

 

แปล สวดแจง  พระสูตร แปลทั้งโดยอรรถและโดยยกศัพท์

================

แปลโดยอรรถ

เอวัมเม สุตัง

อันข้าพเจ้า(หมายถึง พระอานนท์) ได้สดับมาแล้ว อย่างนี้

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา

ในสมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้า

อันตะรา จะ ราชคะหัง, อันตะรา จะ นาลันทัง ,อทฺธานมัคคะปะฏิปันโน

เสด็จทางไกลระหว่างกรุงราชคฤห์กับเมืองนาลันทา

มะหะตา ภิกขุสังเฆน, สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ

พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ประมาณ 500 รูป

สุปปิโย โข ปะริพพาชะโก

แม้ปริพพาชก ชื่อสุปปิยะแล

อันตะรา จะ ราชคะหัง,อันตะรา จะ นาลันทัง,อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน

ก็เดินทางไกลระหว่างกรุงราชชคฤห์กับเมืองนาลันทา

สัทธิง อันเตวาสินา,พรหมะทัตเตนะ มาณเวนะ

พร้อมด้วยพรหมทัตมาณพผู้เป็นศิษย์

ตัตระ สุทัง

ได้ยินว่า ในระหว่างทางนั้น

สุปปิโย ปะริพพาชะโก

สุปปิยปริพพาชก

อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, ธัมมัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ อวัณณัง ภาสะติ

กล่าวติเตียนพระพุทธเจ้า กล่าวติเตียนพระธรรม กล่าวติเตียนพระสงฆ์ โดยอเนกปริยาย

สุปปิยัสสะ ปะนะ ปะรืพพาชะกัสสะ อันเตวาสี, พรหมะทัตโต มาณะโณ

ส่วนว่า พรหมทัตมานณพผู้เป็นศิษย์ของสุปปิยปริพพาชก

กล่าวชมพระพุทธเจ้า กล่าวชมพระธรรม กล่าวชมพระสงฆ์ โดยอนกปริยาย

อิติหะ เต อุโภ, อาจะริยันเตสี, อัญญะมัญญัสสะ อุชุนิปัจจะกะวาทา

อาจารย์กับศิษย์ทั้งสองนั้น มีถ้อยคำขัดแย้งกันโดยตรงฉะนี้

ภะคะวันตัง ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต, อะนุพันธา โหนติ ภิกขุสังฆัสสะ

ได้เดินตามพระผู้มีพระภาคเจ้าและภิกษุสงฆ์ไปข้างหลังๆ

 ==================

แปลโดยยกศัพท์

เอวัมเม สุตัง

เม อันข้าพเจ้า(หมายถึง พระอานนท์) สุตัง ได้ยินแล้ว เอวัง อย่างนี้

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา

สมยัง สะมะยัง ในสมัยหนึ่ง ภะคะวา อันว่าพระผู้มีพระภาคเจ้า

อันตะรา จะ ราชคะหัง, อันตะรา จะ นาลันทัง ,อทฺธานมัคคะปะฏิปันโน

เป็นผู้ดำเนินสู่หนทางอันไกล 

ราชะคะหัง อันตะรา จ ในระหว่างแห่งกรุงราชคฤห์ด้วย นาลันทัง อันตะรา จะ ในระหว่างแห่งเมืองนาลันทาด้วย โหติ ย่อมเป็น

มะหะตา ภิกขุสังเฆน, สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ

สัทธิง กับ ภิกขุสังฆน ด้วยหมู่แห่งภิกษุ มะหะตา อันใหญ่ ภิกขุสะเตหิ(ปรกอบด้วย) ร้อยแห่งภิกษุทั้งหลาย ปัญจะมัตเตหิ อันมีประมาณ ห้า .

สุปปิโย โข ปะริพพาชะโก

ปะริพพาชะโก อันว่าปริพพาชก สุปปิโย ปิ แม้ชื่อว่าสุปปิยะ

อันตะรา จะ ราชคะหัง,อันตะรา จะ นาลันทัง,อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน

ราชะคะหัง อันตะราจะ นาลันทัง อันตะรา จะ อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน 

เป็นผู้ดำเนินไปสู่หนทางในระหว่างกรุงราชคฤห์ด้วย ในระหว่างเมืองนาลันทาด้วย โหติ ย่อมเป็น

สัทธิง กับ มาณะเวณะ 

ด้วยมาณพ(ชายหนุ่ม) พรัหมะทัตเตนะ ชื่อว่าพรหมทัต อันเตวาสินา ผู้เป็นศิษย์

ตัตระ สุทัง

สุทัง ได้ยินว่า ตัตระ อันตะระมัคเค ในระหว่างทนทางนั้น  

สุปปิโย ปะริพพาชะโก

ปะริพพาชะโก อันว่าปริพพาชก สุปปิโย ชื่อว่าสุปปิยะ

อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, ธัมมัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ อวัณณัง ภาสะติ

ภาสะติ ย่อมกล่าว อะวัณณัง (ซึ่งความไม่ดี) พุทธัสสะ ของพระพุทธเจ้า ,ภาสะติ ย่อมกล่าว อะวัณณัง ซึ่งตวามไม่ดี ธัมมัสสะ ของพระธรรม ภาสติ ย่อมกล่าว อะวัณณัง ซึ่งความไม่ดี สังฆัสสะ ของพระสงฆ์ อะเนกะปริยาเยะ โดยอเนกปริยาย

สุปปิยัสสะ ปะนะ ปะรืพพาชะกัสสะ อันเตวาสี, พรหมะทัตโต มาณะโณ

ปะนะ ส่วนว่า มาณะโว อันว่ามาณพ พรัหมะทัตโต ชื่อว่าพรหมทัต อันเตวาสี ผู้เป็นศิษย์ ปะริพพาชะกัสสะ ของปริพพาชก สุปปิยัสสะ ชื่อว่าสุปปิยะ

อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ วัณณัง ภาสติ, ธัมมัสสะ วณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ วัณณํง ภาสะติ

ภาสะติ ย่อมกล่าว วัณณัง ซึ่งความดี พุทธัสสะ ของพระพุทธเจ้า ภาสะติ ย่อมกล่าว วัณณัง ซึ่งความดี ธัมมัสสะ ของพระธรรม ภาสะติ ย่อมกล่าว วัณณัง ซึ่งความดี สังฆัสสะ ของพระสงฆ์ อะเนกปะริยาเยนะ โดยอนกปริยาย

อิติหะ เต อุโภ, อาจะริยันเตสี, อัญญะมัญญัสสะ อุชุนิปัจจะกะวาทา

อาจะริยันเตวาสี (อาจะริยะ+ อันเตวาสี) อันว่าอาจารย์และศิษย์ทั้งหลาย อุโภ ทั้งสอง อัญญะมัญญัสสะ อุชุนิปัจจะกะวาทา (อุชุ + นิปัจจะกะ + วาทา) เป็นผู้มีวาทะอันขัดแย้งกันโดยตรง ของกันละกัน  โหนติ ย่อมเป็น อิติหะ ด้วยประการฉะนี้แล.

ภะคะวันตัง ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต, อะนุพันธา โหนติ ภิกขุสังฆัญจะ

อุโภ อาจะริยันเตวาสี อันว่าอาจารย์และลูกศิษย์ ทั้งสอง อะนุพันธา เป็นผู้เดินตาม ภะคะวันตัง จะ ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วย ภิกขุสังฆัง จะ ซึ่งหมู่แห่งภิกษุด้วย ปิฏฺฐิโต ปิฏฐิโต ข้างหลังๆ. โหนติ ย่อมเป็น.